Het open huis van zaterdag 7 januari was een groot succes. Er waren veel bezoekers bij het open huis, zowel vaste bezoekers als nieuwe bezoekers die voor het eerst een voet over onze drempel zetten. De openingshandeling werd gedaan door wethouder Wieger Mulder en luister bijgezet met een treffend woord van André Manuel. Hieronder kunt u zijn gesproken column lezen:

Goedenmiddag geachte filmliefhebbers uit Hengelo en natuurlijk ook een goedenmiddag voor de filmliefhebbers uit de omstreken. Ook een goedenmiddag voor de mensen die helemaal niet van film houden maar net onderweg waren naar de Scapino voor een paar gifgroene croqs en dachten: Hé! Daar staat Jens van Benthem van Jonge Leu en Oale Grond! Die wil ik toch eens even vragen hoe het met Monkie is. Beste Tukkers. En natuurlijk ook een warm woord van welkom voor Co Adriaanse die weer zeeën van tijd heeft om naar de film te gaan. Ik heb nog een aardige tip voor Co Adriaanse. Op 16 januari draait in Filmhuis Hengelo het kleine meesterwerk Beginners over een mislukte voetbaltrainer die op hoge leeftijd besluit om dan maar homoseksueel te worden. Dan mag je straks gratis naar Ajax, Co! Welkom. Lieve, lieve, lieve mensen. We zijn hier vandaag bijeen voor de opening van het Filmhuis Hengelo en dat werd na 20 jaar ook wel eens tijd. De Twentse bescheidenheid mag dan alom geroemd worden, je moet het nou ook weer niet overdrijven. We bevinden ons op dit moment in bittere culturele tijden en geheel in de tijdgeest is Filmhuis Hengelo gevestigd onder de grond en dan ook nog eens in de kelder van een theater dat de naam draagt van een bank. Zijn we daar rouwig om? Natuurlijk niet. Wie zich nu in dit land nog sterk durft te maken voor de betere film, de betere muziek, het betere theater, de betere kunst, die moet nu eenmaal, opgejaagd door de rancuneuze horde der populisten zo diep mogelijk ondergronds. Ik hoop dan ook dat U straks, als u een hele moeilijke Scandinavische Coming of Age Movie  kijkt in het Filmhuis, zo af en toe met een gelukzalige blik op uw gezicht zult denken: Ik heb in Hengelo in het verzet gezeten!  En maakt u zich maar geen illusies over de omvang van het verzet. Terwijl al meer dan 400.000 landgenoten met hun tong op de grond naar de boezem in 3D van Doutzen Kroes hebben gekeken zullen de meeste films hier in Filmhuis Hengelo slechts een bescheiden aantal toeschouwers trekken. Wat op zich ook wel weer prettig is want waar laten we in godsnaam 400.000 toeschouwers in een keldertje van 10 bij 20. Maar dat is in een notendop natuurlijk het probleem waarmee cultureel Nederland op dit moment worstelt. We zijn met weinigen. De horde populisten vindt veel van de hedendaagse kunst te elitair. En als je ze dan vraagt waarom de hedendaagse kunst te elitair is, volgt er een antwoord van verbluffende schoonheid: Ze snappen er gewoon geen reet van! En als een Nederlander ergens geen reet van snapt, dat moet het zo snel mogelijk kapot worden gemaakt.  Ik ben zelf werkzaam in het theater en de popmuziek. Al is werkzaam waarschijnlijk een veel te groot woord voor de Nederlander. Ik lanterfant maar wat aan in een linkse hobby. De popmuziek in Nederland is inmiddels gedegradeerd tot een optreden van 30 seconden in de Wereld Draait Doorrrrr of na het tekenen van een wurgcontract voor een miljoenenpubliek andermans kassa laten rinkelen in The Voice of Holland. Ik kan een cd maken waarop het prachtige gedicht der Erlkönig van Goethe integraal is vertaald in het Twents, op Radio Oost draaien ze liever de laatste single van Jannes want daar snappen de Nederlanders wel een reet van. En de schouwburgen zitten ramvol tijdens een avondje kijken naar soapsterren die zo slaapverwekkend slecht spelen dat het stuk Going to The Dogs van Wim T. Schippers er een emotionele achtbaan bij lijkt en voor een schitterende monoloog over het leven en werk van de Volendamse zanger en politicus Jan Kwakman zitten er zelfs na het gratis beschikbaar stellen van 400.000 kaarten nog altijd niet meer dan 25 mensen in de zaal. Maar, en daar gaat het om. Dat maakt natuurlijk geen ene reet uit. Want er mag dan een algemeen gedeelde gedachte zijn dat kunst alleen maar bestaansrecht heeft als het zich vooral op het economische gebied bewezen heeft, dat wil niet zeggen dat iedereen daar dan ook aan mee moet doen. Sterker nog. Als alle kunst in een samenleving commerciëel succesvol is dan is de waarde van die kunst nul komma nul. Het zijn juist de totaal mislukte projecten, de financiële drama’s, de waardeloos geproduceerde voorstellingen die maken dat een andere kunstenaar zich tevreden over zijn bolle buik kan wrijven met de gedachte dat hij het wel allemaal goed begrepen heeft. Succes, dames en heren, is niks meer en niks minder dan iets produceren waar de massa naar hongert. Ik gun een ieder zijn succes. Nou ja. Iedereen is een beetje overdreven. Albert Verlinde mag van mij vanmiddag nog door een stier worden vertrapt. In het andere Hengelo. Kunst voor de massa is ook een kunst. Maar het wordt natuurlijk anders als de massa zich ook nog eens gaat bemoeien met kunstenaars die zich geen reet aantrekken van diezelfde massa. Want dan zal er over 50 jaar worden geroepen om een onderzoek naar de passieve houding onder de Nederlandse bevolking toen in het jaar 2012 het leven van de niet-commerciëlen totaal onmogelijk werd gemaakt. Ik sta hier vanmiddag in de Heengelse weend een pleidooi te houden voor onverkoopbare kunst. Voor theater waar niemand iets van snapt. Voor muziek die niemand een reet aan vindt. Voor dans waar geen hond naar komt kijken. En voor films die alleen maar vertoond mogen worden in een kelder onder een theater met de naam van een bank. En waarom sta ik hier? Omdat ik hou van dingen waar de meeste Nederlanders geen reet van snappen. Omdat ik een ingesmeerde vloer met pindakaas honderd keer interessanter vind dan een demonstratie door de wasvrouwtjes op de bleek in mijn geboortedorp. Ik hou van moeilijke dingen. En natuurlijk sta ik hier ook wel een beetje voor het flesje wijn dat ik zo dadelijk ga krijgen voor het uitspreken van deze speech. Want zo zit het leven van een buiten de marge opererende scharrelaar nu eenmaal in elkaar. Een pleidooi voor ingewikkelde schoonheid houden is 1 ding. Het lessen van de dorst het andere. Ik wens u heel veel vermoeiende uren in uw verzetskelder.

Dank u wel.